Perelman Chaim (20.05.1912 Warszawa – 22.01.1984 Bruksela) – filozof.

Perelman urodził się w Warszawie, jako nastolatek, w 1925 r., przeniósł się wraz z rodzicami do Belgii. Studiował na Université Libre de Bruxelles. W 1934 r. uzyskał doktorat w dziedzinie prawa, a w 1938 r. – filozofii. W czasie II wojny światowej  Od 1944 r. był profesorem logiki, etyki i metafizyki na Université Libre w Brukseli. Kierował Écoles des Sciences de l’Education. Był też naczelnym sekretarzem Fédération Internationale des Sociétés de Philosophie i prezesem Société Belge de Philosophie oraz Société Belge de Logique et Philosophie des Sciences. Był twórcą „neo-retoryki”. Większość prac Perelmana dotyczyła logiki matematycznej. W dalszym okresie działalności naukowej zajmował się głównie teorią wnioskowania i różnymi postaciami rozumowania dyskursywnego, odmiennego od rozumowań dedukcyjnych. Był zwolennikiem tzw. logiki nieformalnej, możliwej do zastosowania w sytuacjach życia codziennego. Autor prac: O sprawiedliwości (1945, wyd. pol. 1959), Rhétorique et philosophie (1952), Traité de l’argumentation – la nouvelle rhétorique (1958, wspólnie z Lucie Olbrechts-Tyteca), Justice et raison (1963), Logika prawnicza: nowa retoryka (1976, wyd. pol. 1984), Le Champ de l’argumentation (1970), L’empire rhétorique (1977).

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.