Europejską ojczyzną rodu Warburgów, noszących pierwotnie naziwsko Del Banco, były zapewne Włochy. W 1559 r. rodzina przeniosła się do miasteczka Warburg na północy Niemiec, położonego niedaleko Hamburga; od niego wzięło się jej nowe nazwisko (znacznie później kopenhaska gałąź klanu powróciła do pierwotnego nazwiska rodowego Del Banco).

Z biegiem czasu Warburgowie osiedli w różnych krajach. Simon Elias Warburg (1760–1828) stał na czele pierwszej gminy żydowskiej w Szwecji. Jednym z najbardziej znanych członków szwedzkiej gałęzi Warburgów był syn konsula Danii w Goeteborgu, Karol Johan Warburg (1852–1918), który na początku XX w. kierował Biblioteką Nobla, należącą do Szwedzkiej Akademii Królewskiej.

Historia rodu Warburgów była bardzo barwna i nierzadko kontrowersyjna. Otto Warburg (1859–1938) był znanym niemieckim botanikiem i jednocześnie trzecim prezydentem Światowej Organizacji Syjonistycznej. W czasach I wojny światowej, wykorzystując szerokie znajomości w ministerstwie spraw zagranicznych Niemiec, skutecznie starał się za pośrednictwem Berlina o realizację projektu przesiedlenia miliona Żydów z Mezopotamii do Palestyny. Projekt nie doszedł jednak do skutku z powodu przeciwdziałania „syjonistów aryjskich”, którzy domagali się poparcia Berlina dla swojej inicjatywy palestyńskiej.

Niektórzy członkowie rodu przeszli na chrześcijaństwo, dzięki czemu przeżyli w Niemczech czasy dyktatury hitlerowskiej. Należał do nich laureat Nagrody Nobla z 1931 r., biochemik i onkolog Otto Heinrich Warburg (1883–1970), od 1930 r. przez 30 lat pełniący funkcję dyrektora Berlińskiego Instytutu Biochemii imienia cesarza Wilhelma.

Słynny Feliks Warburg wywodził się z gałęzi rodziny, zogniskowanej początkowo wokół założonego w 1798 r. w Hamburgu Domu Bankowego Warburgów, powołanego braci Mozesa Markusa i Gersona Warburgów. Jak podawała gazeta „Frankfurter  Allgemeine”: „...w połowie XIX w. bank «M.M Warburg» bardzo aktywnie uczestniczył prawie we wszystkich projektach kolonialnych i awanturach Niemiec, a tę wpływowość jego przewodniczący zachowali również w okresie Republiki Weimarskiej, gdy ich opinii przysłuchiwało się wielu liderów o różnych poglądach politycznych w państwie – od Rathenaua do Stresemanna”.

Moritz Warburg, syn Mozesa Markusa i jego żona Charlotta Ester Oppenheim mieli siedmioro dzieci – pięciu synów i dwie córki, które już za życia w Niemczech nazywano „wspaniałą siódemką”. Z pięciu synów czterech zostało bankierami: Max Warburg (1867–1946), Paul Warburg (1868–1932), Feliks Warburg (1871–1937), Fritz Warburg (1879–1964).

Najstarszym synem Moritza był Abi Warburg (1866–1929) – znany historyk, krytyk sztuki, założyciel Biblioteki Warburgów w Hamburgu (Instytut Warburga), zawierającej sześćdziesiąt tysięcy tomów i dwadzieścia tysięcy fotografii, odzwierciedlających jego zainteresowania naukowe – wpływ Imperium Grecko-Rzymskiego na kolejne cywilizacje.

Do rodziny Feliksa Warburga należeli:

• Frida Warburg z domu Shiff (1876, Nowy Jork–1958, Nowy Jork) – żona Feliksa Warburga. Prowadziła działalność społeczną i charytatywną, brała zwłaszcza aktywny udział w działalności Stowarzyszenia Amerykańskich Przyjaciół Uniwersytetu Żydowskiego w Jerozolimie. Bardzo istotnie przyczyniła się, także finansowo, do wywiezienia w latach trzydziestych z nazistowskich Niemiec i okupowanych przez nazistów państw wielu żydowskich dzieci, a następnie do roztoczenia opieki nad nimi.
• Carola Rotschild z domu Warburg (1896–1987) – córka Feliksa Warburga i Fridy z domu Shiff. Wiceprezydentka Girl Scouts of America i przewodnicząca komitetu obozowego tej organizacji. Była szefową zarządu Maternity Center oraz Animal Medical Center (obu z siedzibą na Manhattanie).W 1916 r. wyszła za mąż za Waltera Nathana Rotschilda.
• Frederick Markus Warburg (1897–1973) – syn Feliksa Warburga i Fridy z domu Shiff. Bankier inwestycyjny, prezydent 92nd Street Young Men’s Hebrew Association w Nowym Jorku.
• Gerald Feliks Warburg (1902–1971) – syn Feliksa Warburga i Fridy z domu Shiff. Wybitny wiolonczelista.
• Paul Feliks Warburg (1904–1965) – syn Feliksa Warburga i Fridy z domu Shiff. Bankier. W latach trzydziestych XX w. zasłużył się, bardzo aktywnie działając na rzecz przesiedlenia dzieci żydowskich z nazistowskich Niemiec do Stanów Zjednoczonych. W czasach drugiej wojny światowej służył w wywiadzie wojskowym, a po wojnie pełnił funkcję attaché wojskowego przy ambasadzie Stanów Zjednoczonych w Paryżu.
• Edward Mortimer Morris Warburg (1908–1992) – syn Feliksa Warburga i Fridy z domu Shiff. Działacz społeczny, filantrop. jeden z założycieli Muzeum Sztuki Współczesnej w Nowym Jorku. Aktywnie uczestniczył w pracy Rady Kuratorów Uniwersytetu Żydowskiego oraz Stowarzyszenia Przyjaciół Amerykańskich Muzeum w Jerozolimie. W latach 1941–1966 pełnił funkcję prezydenta Joint.