Ogólnoniemiecka organizacja „Brith Habonim Noar Chaluci” (hebr. „Przymierze Budowniczych Młodzieży Chalucowej”)  powstała w 1933 r. za sprawą połączenia połączenia J.J.W.B. „Brith Haolim” oraz Kadimy – lewicowych stowarzyszeń syjonistycznych. Wkrótce powstała gdańska filia. Programowo wiele uwagi poświęcano zagadnieniom walki klasowej, przyczynom powstania oraz zadaniom syjonizmu. Propagowano pełne równouprawnienie płci, podejmowano tematy związane z edukacją seksualną oraz rolą kobiet w społeczeństwie żydowskim. Nadrzędnym celem „Brith Habonim Noar Chaluci” było przygotowanie młodych Żydów do kolektywnej pracy na roli w Palestynie[1.1].

„Brith Habonim Noar Chaluci” był najliczniejszą żydowską organizacją młodzieżową w Gdańsku, uważaną też za najsilniejszą. W maju 1934 r. gdański oddział liczył 290 członków, zgrupowanych w 4 grupach wiekowych z podziałem na mniejsze jednostki – „kwuce”. Dwustu członków miało pomiędzy 9 a 13 rokiem życia. Organizowano zajęcia sportowe, wycieczki turystyczne oraz obozy letnie na Kaszubach. Członkowie związku weszli do komitetu kierującego dzieci i młodzież (w wieku od 13 do 16 lat) na tzw. hachszarę (przygotowanie do pracy w rolnictwie w Palestynie) do Anglii i Holandii.[1.2]. W 1935 r. związek wydawał własne pismo „Hapoel”[1.3].

W 1938 r. stowarzyszenie koncentrowało uwagę na pracach w miejscowym komitecie „Aliji Hanoar”, który do wybuchu wojny koordynował palestyńską emigracją młodzieży w wieku 13–16 lat. W grudniu 1938 r. mieściło się w pomieszczeniach domu żydowskiego i Klubu na Rzecz Pracującej Palestyny przy ul. Na Piaskach 1[1.4].