W lutym 1498 roku król Jan Olbracht wydał przywilej na założenie przez Mikołaja z Ostrowa miasta na prawie magdeburskim w miejscu wsi Przytoczno. Miasto otrzymało prawo do organizowania 3 jarmarków rocznie i cotygodniowych targów, a także przywilej na założenie cechów rzemieślniczych. Można jednak przypuszczać, że z powodu trudnej sytuacji finansowej czy też ze względu na najazd Tatarów w 1502 roku, faktyczna lokacja nie doszła do skutku.

W 1530 roku, nowy właściciel dóbr – Łukasz Zbąski, otrzymał od króla Zygmunta Starego potwierdzenie wcześniej wydanego przywileju i w 1533 roku założył w pobliżu wsi miasto Nowe Przytoczno. Choć jeszcze przed 1564 rokiem otrzymało ono nazwę Łysobyki, to w dokumentach z 2 połowy XVI wieku używane są obie nazwy. W późniejszym okresie miasto było w posiadaniu Rzewuskich, Krasińskich i Przanowskich. Można przypuszczać, iż co najmniej od początku XVIII wieku w Łysobykach osiedlali się Żydzi. Miasto słabo rozwijało się pod względem ekonomicznym, a jego mieszkańcy utrzymywali się głównie z rolnictwa, a także z handlu, gorzelnictwa, kowalstwa i flisactwa. W 1859 roku Łysobyki zostały zniszczone na skutek wielkiego pożaru.

W 1831 roku, w czasie powstania listopadowego, pod Łysobykami rozegrała się bitwa pomiędzy Rosjanami i wojskami polskimi pod dowództwem generała A. Jankowskiego.

W 1869 lub 1870 roku, na skutek represji po powstaniu styczniowym, ośrodek utracił prawa miejskie. W 1915 roku Łysobyki zostały niemal całkowicie spalone przez wycofujące się wojska rosyjskie.

Po II wojnie światowej, w 1965 roku, miejscowość otrzymała nazwę Jeziorzany.