Dom modlitwy B’nei Emuna (właśc. Bnej Emuna, hebr. Synowie Wiary) znajduje się u zbiegu ul. Meiselsa nr 17 i pl. Nowego nr 5 (nr hip. 404).

Został wzniesiony w 1886 r., a inicjatorami jego budowy byli członkowie Żydowskiego Towarzystwa Modlitewnego i Dobroczynnego B’nei Emuna – Lejb Schudmak i Züssman Schenker. Zaprojektowany przez Jacka Matusińskiego jako murowany budynek na planie prostokąta w stylu neoromańskim z orientalnymi zdobieniami. Elewacja frontowa jest siedmioosiowa, podzielona poziomymi pasami z imitacją rustyki w tynku. W elewacji znajdują się dwa wejścia z metalowymi drzwiami. W dużych arkadowych oknach odrestaurowano na przełomie lat 80. i 90. XX w. stolarkę i kute, żelazne kraty.

We wnętrzu znajdują się dwie sale – od wschodu dla mężczyzn oraz – od zachodu dla kobiet. Pomiędzy nimi wzniesiono żeliwną kolumnę. W sali dla mężczyzn, na wschodniej ścianie ,umieszczono wnękę na aron ha-kodesz. Na ścianie zachodniej zaś widnieje marmurowa tablica w jęz. hebrajskim ku czci zmarłych związanych z domem modlitwy z 1931 roku. Sufit sali zdobią malowane ornamenty, odtworzone podczas remontu w 1993 r., oraz umieszczona po środku gipsowa rozeta. Podobne zdobienia znajdują się w sali kobiecej. 

Podczas II wojny światowej Niemcy zniszczyli wnętrze, a następnie urządzili w nim warsztat stolarski. Po 1945 r. w budynku nadal działała stolarnia, potem magazyn. Od początku lat 80. XX w. budynek był opuszczony i stopniowo niszczał.  

W latach 1988–1993 Fundacja Judaica przeprowadziła remont pod kierunkiem architekta Dariusza Gruszki. Zrekonstruowano polichromie na suficie sali głównej sali oraz tablicę z nazwiskami zmarłych fundatorów i członków bractwa, wymieniono stolarkę okienną. Budynek został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-838 w dniu 01.02.1990 roku. 24 listopada 1993 r. odbyła się ceremonia otwarcia Centrum Kultury Żydowskiej Fundacji Judaica.

Bibliografia

• Krasnowolski B., Dom modlitwy B'nei Emuna, [w:] Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, t. 4: Miasto Kraków, cz. 6: Kazimierz i Stradom, Judaica: Bożnice, Budowle Publiczne i Cmentarze, red. Rejduch-Samkowa I., Samek J., Warszawa 1995, ss. 32–33.
• Wilczyk W., Niewinne oko nie istnieje, Kraków 2009, s. 244.