Według tradycji Łabową założyli na początku XV w. uciekający przed Tatarami przedstawiciele ruskiej szlachty – rodzina Łabów. Według innej wersji założycielami byli w 1591 r. bracia Nazar i Piotr z Uhrynia, którzy później przyjęli nazwisko Łabowskich. W miejscu założenia przez nich wsi istniała wcześniej niewielka osada. Lokacja nastąpiła w 1620 roku.

Przez kolejne stulecia zmieniali się właściciele Łabowej. Najpierw należała do Nawojowskich, potem do Omeltów-Zawadzkich, Branickich, a od 1601 r. – do Lubomirskich, w posiadaniu których znajdowała się do końca XVIII wieku. W późniejszym czasie, od 1800 r., właścicielami byli Stadniccy herbu Szreniawa. Mieszkańcy uprawiali ziemię, wypasali owce, pracowali w lesie. W 1696 r. zbudowano młyn wodny na rzece Kamienicy.

W 1626 r. Łabowa wraz z innymi wsiami weszła w skład nowo utworzonej parafii unickiej. W 1784 r. zbudowano tu murowaną cerkiew pw. Opieki Bogurodzicy, ufundowaną przez Lubomirskich.

Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich podaje, iż na przełomie XIX i XX w. było tu 995 mieszkańców, głównie grekokatolików (793). Dochody mieszkańców przynosiło m.in. 9 jarmarków rocznie; odpowiednią koncesję wydały władze w 1872 roku. Od początku XX w., z uwagi na walory przyrodnicze, przystąpiono w okolicy wsi do tworzenia rezerwatów przyrody. Do najstarszych należały Uhryń (1906) i Łabowiec (1924).

Pod koniec II wojny światowej napłynęła tu fala uchodźców ze Lwowa, uciekających przed Armią Czerwoną. W 1944 r. czterej współpracownicy ukraińskiego malarza Wasyla Kryczewskiego – Mykoła Butowicz, Serhij Litwinenko, Teodor Biereżnicki i Leonid Perfecki – wykonali malowidła w cerkwi. Społeczność ukraińska – ok. 180 mieszkańców – została jednak wysiedlona w maju 1947 r. w ramach akcji „Wisła”. 

Bibliografia

• Cempa C., Szkice łabowskie, Łabowa 2015.
• Cempa C., Śladami minionych wieków – Łabowa, Łabowa 1998.
• Łabowa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. V, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1884, s. 562.
• Ziemia łabowska, red. C. Cempa, J. Chronowski, Łabowa 2008.