W latach 30. XX w. cmentarz żydowski przy ulicy B. Limanowskiego był zapełniony. Gmina żydowska postanowiła założyć nowy cmentarz na działce położonej niedaleko "cmentarza cholerycznego" w okolicy skrzyżowania dzisiejszej ulicy Powstańców Wielkopolskich i ulicy Słonecznej. Teren cmentarza obejmował obszar w narożu dzisiejszych ulic Słonecznej oraz Powstańców Wielkopolskich, w kierunku północno-wschodnim do drogi śródpolnej (dzisiejsza ścieżka pomiędzy zabudowaniami przy ul. Słonecznej, a blokami przy ul. Partyzantów). Obszar ten zbliżony jest do trójkąta. Do czasu okupacji pochowano tu około 20 osób.

Na cmentarzu wzniesiono budynek, w którym po jednej stronie sieni znajdowały się pomieszczenia do rytualnego obmywania zmarłych, a z drugiej mieszkanie dla dozorcy. Powstały również stylowa brama z furtą, a także rozpoczęto budowę ogrodzenia. Wybuch II wojny światowej zatrzymał prowadzone prace. Najeźdźcy niemieccy zabronili dalszych prac i pochówków, które musiały być dokonywane na cmentarzu przy ulicy B. Limanowskiego. Hilterowcy zdewastowali cmentarz niszcząc macewy oraz wyburzyli część obiektów. Wojnę przetrwała studnia oraz dom budynek, który został znacznie przebudowany.

W II połowie lat 50 XX w. przez cmentarz przeprowadzono instalacje kanalizacyjne. Powojenne władze miejskie podzieliły teren cmentarza na działki budowlane, które zostały wystawione na sprzedaż. W niedługim czasie powstało w tym miejscu kilkanaście domów jednorodzinnych.

Koperkiewicz W., 2003, Historia Opoczna grobami pisana [w:] Opoczno. Studia i szkice z dziejów miasta oraz badania własne