W walkach I wojny światowej brali udział mieszkańcy Pabianic, także pochodzenia żydowskiego. Po zakończeniu działań wojennych ludność miasta (zarówno chrześcijańska, jak żydowska) postanowiła wznieść pomnik na cześć czynu niepodległościowego swoich współziomków. Dlatego też w komitecie zbierania funduszy na budowę Pomnika Niepodległości zasiedli obywatele wyznania mojżeszowego: Gerson Weinstejn, Izaak Urbach i Mojżesz Pikus[1.1].

Pomnik, zrealizowany w brązie przez Mieczysława Lubelskiego, odsłonięto w 1933 r. na Starym Rynku. Monument ukazuje postać legionisty depczącego tarczę z przedstawieniem dwugłowego orła (herb zaborcy). W 1939 r. pomnik został wysadzony w powietrze przez Niemców. W 1989 r. monument zrekonstruowano dzięki zbiórce publicznej.

 

Drukuj
Przypisy
  • [1.1] Dzieje Pabianic, red. G. Missalowa, Łódź 1968.