W dziewiętnastowiecznym Raciążu –– podobnie jak w Radzanowie, Sierpcu i innych miastach Mazowsza –– w szkołach elementarnych wspólnie pobierały naukę dzieci różnych wyznań[1.1]. Jak wykazała wizytacja miejscowej parafii, przeprowadzona w 1817 r., wśród 30 uczniów i uczennic szkoły elementarnej znajdowało się sześcioro „różnowierców”[1.2]. Gdy w 1823 r. szkoła borykała się z problemami finansowymi, w grupie rodziców skarżących się na piśmie, że nie znajdą środków na dofinansowanie szkoły, byli zarówno Polacy, jak i Żydzi[1.3].

W latach 20. XX w., gdy Żydzi stanowili 37% mieszkańców Raciąża, ich dzieci nadal chodziły z polskimi rówieśnikami do szkoły podstawowej, uczęszczając ponadto do szkół wyznaniowych, aby zgłębiać Torę[1.4]. „Żydzi mieli także swoją szkołę na Warszawskiej, część chodziła też do polskiej szkoły” –– wspomina S. Wawrowski[1.5]. Raciąski bet midrasz przy ul. Warszawskiej, będący dla pokoleń miejscem nauki i swoistą biblioteką, spłonął w 1934 roku. Miejscowa społeczność żydowska zdążyła go jeszcze odbudować[1.6].