Przypuszcza się, iż dzieje osady Sosnowica sięgają co najmniej początków XVI wieku lub nawet – jak wskazują inne opracowania – około 1440-1447 roku[1.1].

W 1607 roku znajdowała się tu cerkiew unicka, zaś w 1678 roku wzniesiono tu drewniany kościół katolicki, przy którym w 1685 roku utworzono parafię. Zapewne w tym samym roku, dzięki staraniom ówczesnego właściciela – Oktawiana Sosnowskiego i na mocy przywileju króla Jana III Sobieskiego, Sosnowica uzyskała prawa miejskie. W ciągu XVII i na początku XVIII wieku miasteczko słabo rozwijało się pod względem ekonomicznym. Dopiero około połowy XVIII stulecia, kiedy to dobra sosnowickie, obejmujące miasteczko, folwark oraz kilka okolicznych wsi, stały się własnością Józefa Sosnowskiego, nastąpiło ożywienie gospodarcze i wzrost znaczenia miejscowości. Mimo to, Sosnowica pozostawała nadal najmniejszym miasteczkiem w Ziemi Chełmskiej, zamieszkiwanym – według danych z 1807 roku – przez zaledwie 95 osób. W 1822 roku, zniszczona w czasie wojen napoleońskich i posiadająca już tylko 76 mieszkańców Sosnowica, decyzją władz Królestwa Polskiego utraciła prawa miejskie.

Pod koniec lat 80. XIX wieku w Sosnowicy znajdował się murowany kościół parafialny wyznania rzymsko-katolickiego, cerkiew, szkoła początkowa i szpital gminny[[refr: | Sosnowica (2.) [hasło] w: Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych Krajów Słowiańskich, Warszawa 1880-1914, t. XI, s. 90.]]. 

Na przełomie XIX i XX wieku, dzięki nowemu właścicielowi – Teodorowi Libiszowskiemu, który założył tu kilka stawów rybnych i wybudował nowy dwór, Sosnowica rozwijała się zarówno pod względem ekonomicznym, jak i demograficznym. W 1909 roku mieszało tu już 903 mieszkańców, wśród których pewną liczbę stanowili Żydzi.

W czasie I wojny światowej, w 1915 roku, Sosnowica została spalona przez wycofujące się oddziały rosyjskie. Po odzyskaniu niepodległości miał miejsce stopniowy rozwój odbudowującej się ze zniszczeń Sosnowicy, jako lokalnego ośrodka administracyjnego oraz handlowo-usługowego. W osadzie zamieszkiwała ludność zróżnicowana pod względem ekonomicznym i wyznaniowym – według danych ze Spisu Powszechnego z 1921 roku, wśród 616 mieszkańców było 184 Polaków, 151 Rusinów, 275 Żydów oraz 6 osób innej narodowości. Obok parafii rzymsko-katolickiej w osadzie istniała parafia prawosławna i gmina żydowska. Wiosną 1924 r. utworzono tu oddział Ochotniczej Straży Pożarnej, zaś jesienią – Ośrodek Zdrowia.