Pod koniec XVIII w. wraz z rozbudowaniem kahału siedleckiego, wybudowano dom rabina i jesziwę. W XIX w. w mieście przy domach modlitw istniały chedery.
Rozwój szkolnictwa żydowskiego nastąpił na początku XX wieku. Powstała wtedy m.in. w 1903 r. Talmud-Tora. Obok szkół religijnych zaczęły powstawać szkoły świeckie z wykładowym językiem jidysz lub hebrajskim. W 1904 r. z inicjatywy syjonistów powstała przy ul. Pięknej 10 (obecnie K. Pułaskiego) szkoła hebrajskojęzyczna, utrzymywana wyłącznie przez rodziców uczniów.
Następne szkoły zaczęły powstawać podczas I wojny światowej, w okresie niemieckiej okupacji miasta. Były to głównie szkoły z wykładowym językiem jidysz. Szkolnictwo było zakładane w dużej mierze z inicjatywy przedstawicieli różnych organizacji politycznych, a następnie utrzymywane z ich środków. Z tym też związany był język wykładowy tych szkół. Szkoły bowiem, obok edukacji, miały też oddziaływać ideologicznie na dzieci i w ten sposób od najmłodszych lat wychowywać sobie przyszłych członków partii. W 1915 r. powstała w mieście pierwsza czteroklasowa szkoła powszechna dla dzieci żydowskich z wykładowym językiem jidysz. W 1916 r. utworzono kolejną sześcioklasową szkołę, do której uczęszczało ok 240 uczniów. W tej placówce nauka była bezpłatna, gdyż przeznaczona była głównie dla dzieci z najuboższych rodzin. Nauczyciele pracowali w niej pro publico bono nie pobierając wynagrodzeń. W 1918 r. powstała prywatna szkoła Halbersztata przeznaczona z kolei dla dzieci z bogatych rodzin, w której językiem wykładowym był polski. W mieście również istniały szkoły z językiem wykładowym hebrajskim, m.in. przy ul. Warszawskiej 22 (obecnie J. Piłsudskiego). Przy takich szkołach istniały również chedery.
Po odzyskaniu niepodległości, w 1919 r., zostały utworzone przez partie polityczne trzy kuratoria szkolne, które miały kierować szkolnictwem: Dinezona – kierowane przez folkistów, Medema – przez Bund i Borochowa – przez Poalej Syjon. Jednak rozwój szkolnictwa żydowskiego został zahamowany przez wybuch wojny polsko-bolszewickiej. Powstałe przed 1918 r. szkoły po zakończeniu wojny z Rosją sowiecką borykały się m. in. z brakiem funduszy na dalszą ich działalność. Warto zauważyć, że w okresie międzwojnia, niezależnie od istnienia szkół żydowskich, dzieci żydowskie uczęszczały do polskich szkół powszechnych. W latach 30. XX w. była to np. szkoła publiczna nr 7 przy ul. Więziennej 24 (obecnie Świętojańska).
Wszystkie szkoły żydowskie, podobnie jak inne instytucje, zostały zlikwidowane po wybuchu II wojny światowej przez Niemców[1.1].
Dr Martyna Rusiniak-Karwat
