Austriacki zabór

austriacki zabór – ziemie polskie włączone do Austrii podczas rozbiorów Polski. Już w 1769 r. Austriacy zagarnęli polski Spisz, a w 1770 r. okupowali starostwa: nowotarskie, czorsztyńskie i sądeckie. W I rozbiorze Polski (1772 r.) Austria zajęła ziemie leżące na południe od linii biegnącej wzdłuż Wisły od granicy Śląska do ujścia Sanu, a stamtąd na Zamość, Hrubieszów do Bugu (w okolicach Dubienki), dalej na Zbaraż do rzeki Zbrucz. Zajęte ziemie nazwano Galicją. W II rozbiorze (1793 r.) Austria nie brała udziału, w III (1795 r.) zaś uzyskała Kraków i ziemie między Pilicą, Wisłą a Bugiem, z wyjątkiem terenu na wschód od Warszawy między Karczewem a Serockiem, ziemie te zostały nazwane Nową Galicją. Łącznie Austria zagarnęła w rozbiorach 18% obszaru i pod jej panowaniem znalazło się 32% ludności Polski. W wyniku przegranej wojny w 1809 r., Austria utraciła Nową Galicję oraz obwód zamojski na rzecz Księstwa Warszawskiego, a obwód tarnopolski – Rosji. W 1815 r. Austria zdołała odzyskać jedynie obwód tarnopolski oraz przedmieście Krakowa na południe od Wisły (Podgórze). W 1846 r., po stłumieniu rewolucji krakowskiej, do Austrii włączono Wolne Miasto Kraków, w tym zasięgu terytorialnym zabór austriacki przetrwał do 1918 r. Pojęciem zabór austriacki obejmowano w XIX w. również Śląsk Cieszyński, pozostający pod panowaniem Habsburgów.

Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.

Drukuj
In order to properly print this page, please use dedicated print button.