Halacha (hebr., droga, prawo, sposób postępowania) – całość przepisów prawnych i religijnych oraz reguł postępowania normujących życie wyznawców judaizmu.

Podstawą halachy jest tzw. prawo pisane, czyli części legislacyjne Pięcioksięgu (Tora), które tanaici oraz amoraici poddali kodyfikacji, skomentowali, rozwinęli, używając metod hermeneutyki rabinicznej (13 zasad rabina Ismaela), i wskazali sposoby realizacji w praktyce, w ramach tradycji ustnej, która została nazwana prawem ustnym i spisana w Misznie (ukończona ok. 200 n.e.) oraz w znacznym stopniu w Talmudzie (ok. 500 n.e.). Są to podstawowe zbiory halachy (Tosefta, barajta).

Halacha była następnie rozwijana przez kolejne pokolenia rabinów aż do czasów współczesnych. Pod względem formy literackiej może przybierać postać pojedynczego twierdzenia, debaty między rabinami, a także listu czy zarządzenia. Z czasem pojawiły się również kodeksy halachy, z których najsłynniejszy to Szulchan aruch (Nakryty stół) Józefa Karo (1488–1575).

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.