Wiadomości Literackie – tygodnik społeczno-kulturalny, wydawany w latach 1924–39 w Warszawie przez Antoniego Bormana i Mieczysława Grydzewskiego (założyciel i redaktor naczelny).
Pierwszy numer "Wiadomości Literackich" ukazał się 6 stycznia 1924 roku. Czołowymi współpracownikami pisma byli poeci grupy Skamander, m. in. Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jan Lechoń, Zuzanna Ginczanka. Stały zespół krytyków "Wiadomości Literackich" tworzyli m.in.: Emil Breiter, Stefan Napierski, Leon Piwiński, Karol Wiktor Zawodziński, od 1933 współpracował Karol Irzykowski. Wśród współpracowników znajdowali się badacze literatury (Wacław Borowy, Kazimierz Czachowski, Stanisław Helsztyński, Manfred Kridl, Julian Krzyżanowski) i historycy (Szymon Askenazy, Józef Feldman, Marceli Handelsman).
Jedno z głównych czasopism literackich 20-lecia międzywojennego, początkowo solidaryzujące się z obozem rządowym, od ok. 1930 powiązane z tzw. lewicą sanacyjną (brzeski proces), miało oblicze demokratyczno-liberalne, o tendencjach racjonalistycznych i laickich, antyrasistowskich i pacyfistycznych.
Pierwsze nowocześnie wydawane czasopismo dla szerokiego kręgu inteligencji, stosowało formy nowoczesnej reklamy; pomysłowo i atrakcyjnie redagowane, prowadziło liczne kampanie publicystyczne (m.in. akcje antybrązownicze i walka o tzw. życie świadome Tadeusza Boya-Żeleńskiego, od 1928), inicjowały dyskusje kryt., drukowały polemiczno-satyryczne dodatki i parodystyczne jednodniówki, ustanowiły nagrodę za najlepszą polską książkę roku przyznawaną od 1934 przez tzw. Akademię Niezależnych (od 1937 także przez czytelników).
"Wiadomości Literackie" upowszechniały głównie twórczość skamandrytów oraz pisarzy z kręgu Skamandra (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Kazimiera Iłłakowiczówna, Józef Wittlin, Jerzy Liebert i inni). Pismo publikowało utwory pisarzy o zróżnicowanych postawach światopoglądowych i artystycznych, od Adolf Nowaczyńskiego, przez Ferdynanda Goetla, Juliusza Kadena-Bandrowskiego, do Władysława Broniewskiego (1925–36 był sekretarzem redakcji), Leona Kruczkowskiego. Opozycyjne w stosunku do kierunków skrajnie awangardowych, w szczególności do Awangardy Krakowskiej, dostrzegały indywidualną oryginalność niektórych nowatorów (Bruno Schulza, Stanisława I. Witkiewicza).
Dużym osiągnięciem był krytyczny reportaż społeczny — krajowy (Wanda Melcer, Irena Krzywicka, Ewa Szelburg-Zarembina, Helena Boguszewska) i międzynarodowy (m.in. Ksawery Pruszyński i jego korespondencje z hiszpańskiej wojny domowej, Aleksander Janta-Połczyński), a także obudzenie zainteresowania dla autentyku literackiego — prozy autobiograficznej i środowiskowej, pamiętnikarstwa chłopskiego itp. Szeroko informując o zagranicznym życiu kulturalnym, najwięcej uwagi pismo poświęcało literaturze francuskiej (Marcel Proust) i ang. (Joseph Conrad).
"Wiadomości Literackie" były obiektem stałych ataków, głównie organów konserwatywnej i nacjonalistycznej prawicy. Ze strony krytyki lewicowej spotykały się z zarzutami politycznego oportunizmu, a konkurencyjne ugrupowania literackie występowały z oskarżeniami o eklektyczną bezideowość i monopolizację rynku literackiego. Pismo wydało 36 numerów specjalnych; nakład sięgał 15 tys. egz., ogółem ukazało się 829 numerów (ostatni z datą 3 września 1939).
Treść hasła została przygotowana na podstawie materiałów źródłowych PWN.
