Związek Patriotów Polskich – organizacja polityczna, powołana przez Stalina w styczniu 1943 roku, skupiająca polskich komunistów w ZSRR. Była traktowana jako reprezentacja Polski, zwłaszcza po zawieszeniu stosunków dyplomatycznych ZSRR z rządem polskim w Londynie w kwietniu 1943 roku. ZPP wydawał polską gazetę, przejął ośrodki opieki społecznej i szkoły, prowadzone wcześniej przez delegatury ambasady polskiej, oraz zorganizował pobór do polskiego wojska przy Armii Czerwonej, czyli I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. W czerwcu 1943 roku na zjeździe w Moskwie wybrano zarząd ZPP i uchwalono statut oraz deklarację ideową.

Przewodniczącą została Wanda Wasilewska, wśród członków znaleźli się: Stanisław Skrzeszewski, Stefan Jędrychowski, Włodzimierz Sokorski i Zygmunt Berling. W dokumentach programowych potępiono rząd londyński, jako spadkobiercę sanacji, zapowiedziano demokratyzację systemu politycznego w przyszłej Polsce, zmianę granic: przesunięcie granicy zachodniej na linię Odry, a wschodniej na Bug, oraz ścisły sojusz z ZSRR jako podstawę polityki zagranicznej. W lipcu 1944 roku ZPP podporządkował się Krajowej Radzie Narodowej działającej w Polsce oraz współtworzył Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego. Po wojnie organizował akcję repatriacji z ZSRR do Polski. Został rozwiązany w sierpniu 1946 roku.

Hasło powstało w ramach projektu Zapisywanie świata żydowskiego w Polsce, którego autorką jest Anka Grupińska, znana polska dziennikarka i pisarka, specjalizująca się w najnowszej historii Żydów polskich. Projekt ten, zainicjowany w 2006 roku przez Muzeum Historii Żydów Polskich, polega na rejestrowaniu rozmów z polskimi Żydami wszystkich pokoleń.