Ezdrasz (hebr. ezrâ – pomoc) (V/IV w. p.n.e.) – kapłan i prawodawca żydowski, bohater wielu ksiąg biblijnych (zwłaszcza Ezd 7–10 i Ne 8–9) oraz apokryficznych.

Pochodził z rodu Aarona. Zyskawszy zaufanie króla perskiego, otrzymał zezwolenie na powrót wraz z dużą grupą Żydów z Babilonii do Judy – prawdopodobnie ok. 398 p.n.e. (według dawniejszej datacji: 458, czasami: 442), czyli za panowania Artakserksesa II. To oznacza, że reformy Ezdrasza były późniejsze niż działalność Nehemiasza (przybyłego do Jerozolimy w 445 r. p.n.e.) – wbrew chronologii odpowiednich ksiąg biblijnych. Przybywszy do Jerozolimy, Ezdrasz ogłosił obowiązujące Żydów Prawo (jest przedmiotem sporu, czy było one bliskie obecnemu Pięcioksięgowi, czy też stanowiło jedynie jego część – prawa kapłańskie), a następnie walczył o jego wprowadzenie w życie, np. zakazując małżeństw Żydów z pogankami. W późniejszej tradycji żydowskiej Ezdrasz został uznany za wzór uczonego w Piśmie. W apokaliptyce uczyniono z niego wizjonera, który podyktował księgi biblijne (4. Ezd 14), co potwierdzałoby jego rolę podczas powstawania kanonu biblijnego. W nowszych badaniach pojawiały się przypuszczenia, że Ezdrasz mógł być głównym redaktorem Pięcioksięgu.

© Treść hasła pochodzi z serwisów wiedzowych PWN; Encyklopedia PWN, Słowniki języka polskiego i Słowniki obcojęzyczne.