Korn Rachel (15.01.1898, Sucha Góra k. Podlisk – 09.09.1982, Montreal) – żyd. poetka i nowelistka, tworząca w języku jidysz.

Rachel Korn urodziła się w posiadłości ziemskiej Sucha Góra niedaleko Przemyśla (obecnie Ukraina). Tam zdobyła podstawową edukację, poznała język polski i literaturę polską. Już jako nastolatka pisała wiersze opisujące wiejskie życie, otaczającą ją przyrodę. Początkowo tworzyła w języku polskim. W czasie I wojny światowej rodzina przeniosła się do Wiednia i powróciła na ziemie polskie w 1918 roku. W 1918 r. Korn opublikowała swoje pierwsze utwory w syjonistycznym „Nowym Dzienniku” i socjalistycznym „Głosie Przemyskim”. Rok później zadebiutowała w „Lemberger Togblat” wierszem pisanym w jidysz i odtąd pisała tylko w tym języku. Jej twórczość ukazywała się w wielu periodykach żydowskich (m.in. „Jidiszer literariszer kalendar”, „Dos jidisze wort”), blisko związana była z galicyjskim czasopismem „Cusztajer” założonym przez Melecha Rawicza. W 1928 r. ukazała się antologia jej wierszy Dorf, a w 1937 r. Rojter mon, a w 1936 r. wybór jej opowiadań Erd.

Po inwazji niemieckiej na Związek Radziecki ewakuowała się do Uzbekistanu, później przeniosła się do Moskwy. W 1946 r. repatriowała się do Polski. Tam dowiedziała się, że cała jej rodzina została zamordowana. W 1949 r. Korn zdecydowała się na wyjazd do Kanady. W Montrealu powstawały kolejne wiersze, które publikowała w zbiorach Baszertkejt (1949), Fun jener zajt lid (1962), Farbitene wor (1977), tom opowiadań 9 darcejlungen (1957).