Segałowicz Klara  (25.08.1896, Kijów – 07.1943, getto warszawskie) – aktorka teatralna i filmowa.

Klara Segałowicz urodziła się jako Klara Borodino w Kijowie w rodzinie lekarza i akuszerki. Po ukończeniu kursów pedagogicznych, w 1913 r. wraz z matką i siostrą przeniosła się do Tomaszowa, gdzie zdobyła swoje pierwsze doświadczenia aktorskie w miejscowym teatrze. W 1922 r. zamieszkała w Warszawie, wyszła za mąż za pisarza Zusmana Segałowicza i dołączyła do zespołu aktorskiego teatru „Central”, z którym zrealizowała spektakle na podstawie utworów: Motke ganew (jid. Złodziej Motke) Szaloma Asza, Rewizor, Mikołaja Gogola, Hejs blut (jid. Ciepła krew) Józefa Opatoszu i wiele innych. W latach 1922–1924 występowała w Warszewer Jidiszer Kunst Teater (WIKT, jid. Warszawski Żydowski Teatr Artystyczny), gdzie współpracowała m.in. z Idą Kamińską oraz Zygmuntem Turkowem. W połowie lat 20. XX w. wyszła za mąż za publicystę, działacza społęcznogo i pedagoga Szlojmę Mendelsona. W 1928 r. podjęła współpracę z Abrahamem Morewskim przy realizacji utworu Altera Kacyzne Dukus, a rok później wzięła udział w tournee Trupy Wileńskiej (jid. Wilner Trupe) po Rumunii, Węgrzech i Czechosłowacji. W latach 1930–1931 występowała w teatrze „Nowości”, m.in. w spektaklach Beni Kenig Izaaka Babla oraz Kuni Lemel Abrahama Goldfadena. Rok 1932 to czas współpracy Segałowicz z teatrem „Elizeum”, w którym grała w sztukach Asza i Gotesfelda. Z tym samym teatrem udała się w tournée po polskich prowincjach, które zakończyła występami w Łodzi.

W 1937 r. Segałowicz zapragnęła rozszerzyć swą działalność o zorganizowanie samodzielnego, stałego Teatru dla Młodzieży, którym administrować miał aktor Mordechaj Mazo. W jego repertuarze znalazła się m.in. Di Bobe Jachne Abrahama Goldfadena oraz Burza Williama Szekspira. Klara Segałowicz miała również swój epizod filmowy, wzięła bowiem udział w dwóch produkcjach fabularnych: In di pojlisze welder (jid. W lasach polskich) oraz Al Chet (jid. Za grzechy).

Po wybuchu II wojny światowej pozostała w Warszawie. Pod koniec 1939 r. wyszła za mąż za jednego z dyrektorów Jointu Leona (Lejba) Neustadta. W getcie warszawskim nie występowała już w  się w warszawskim getcie. Pracowała tam w Żydowskiej Samopomocy Społecznej w wydziale odzieżowym.

W lipcu 1942 r., niedługo przed rozpoczęciem akcji likwidacyjnej getta warszawskiego, władze niemieckie zwróciły się do przebywających w getcie obywateli obcych państw, aby stawili się z bagażem do więzienia na Pawiaku. Leon Neustadt i Klara Segałowicz posiadali paszporty argentyńskie. Umieszczono ich wraz z innymi posiadaczami zagranicznych paszportów w więzieniu i niedługo później rozstrzelano.

Bibliografia

• Borzymińska Z., Segałowicz Klara, [w:] Polski Słownik Judaistyczny, red. Z. Borzymińska, R. Żebrowski, t. 2., Warszawa 2003, s. 512.
• Turkow J., Klara Segalowicz, [w:] Farloszene sztern, bd. 1, Buenos Aires, 1951, s. 29-37.
• Segałowicz Klara, [w:] Leksikon fun jidiszn teater, t. 2, red. Z. Zylbercwaig, Warszawa 1934, s. 1508.