Haber Fritz (1868, Wrocław – 1934, Bazylea) – niemiecki chemik pochodzenia żydowskiego. W 1918 r. został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie chemii za opracowanie metody syntezy amoniaku.

Jego ojciec zajmował się handlem i zasiadał w radzie miejskiej Wrocławia. W 1902 r. Haber dokonał konwersji na protestantyzm. W 1886 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Wrocławskim, które kontynuował na uczelniach w Heidelbergu i Berlinie. Po ukończeniu studiów w 1891 r. powrócił do Wrocławia, gdzie rozpoczął karierę akademicką. W 1894 r. został wykładowcą technikum w Karlsruhe i pracował nad rozmaitymi zagadnieniami z wielu dziedzin chemii fizycznej. W 1898 r. mianowano go profesorem chemii na Uniwersytecie w Karlsruhe, a w 1911 r. został profesorem Instytutu Chemii Fizycznej im. Cesarza Wilhelma w Berlinie.

Prowadził badania w dziedzinie elektrochemii i katalizy. W 1904 r. rozpoczął prace nad równowagą reakcji powstawania amoniaku z atomów azotu i wodoru w wysokich temperaturach i wysokim ciśnieniu. W latach 1905–1910 opracował metodę syntezy amoniaku. W 1908 r. otrzymał po raz pierwszy amoniak ciekły metodą półfabryczną, a w 1913 r. pod jego kierownictwem utworzono fabrykat, w którym utrwalano azot z atmosfery.

Podczas I wojny światowej Haber był jednym z głównych organizatorów produkcji i zastosowania gazów bojowych przez armię niemiecką, m.in. w Langemarck pod Ypres i pod Bolimowem. Z powodu zaangażowania w produkcję gazów bojowych jego żona Clara Immerwahr popełniła w 1915 r. samobójstwo.

W latach dwudziestych opracował produkcję cyklonu B, który chociaż początkowo był przewidziany jako środek do dezynfekcji i dezynsekcji, został zastosowany przez hitlerowców w komorach gazowych podczas II wojny światowej. W 1933 r., pod dojściu Hitlera do władzy, ze względu na swoje pochodzenie Haber został zmuszony do emigracji. Schorowany wyjechał przez Francję do Szwajcarii, gdzie zmarł rok później.