Pińsk należy do najstarszych miast na terenie dzisiejszej Białorusi. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z Latopisu Ipatijewskiego, a dotyczy 1097 roku. Miasto rozwijało się przy źródłach rzek ze zlewisk mórz Bałtyckiego i Czarnego. Przebiegał przez nie szlak handlowy „od Wikingów do Greków”.

W czasach Rusi Kijowskiej Pińsk wchodził należał do Księstwa Turowsko-Pińskiego. Pod koniec XII w. stał się stolicą odrębnego księstwa, a na początku XIV w. został włączony do Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1521 r. Zygmunt Stary zlikwidował odrębną dzielnicę pińską, po czym przekazał miasto królowej Bonie. W 1569 r. Pińsk znalazł się w województwie brzesko-litewskim jako stolica powiatu. Był kilkakrotnie niszczony, m. in. w czasie powstania Chmielnickiego (1648–1654), wojny Rzeczpospolitej z Rosją (1654–1667) i wojny północnej (1700–1720).

Po drugim rozbiorze w 1793 r. Pińsk znalazł się w Rosji jako stolica powiatu w guberni mińskiej. W XIX w. stanowił znaczący ośrodek handlu i rzemiosła na Polesiu. W 1882 r. uzyskał połączenie kolejowe. Został mocno zniszczony w trakcie pierwszej wojny światowej.

W latach 1921–1939 przynależał do II Rzeczypospolitej jako miasto powiatowe w województwie poleskim. 20 września 1939 r. znalazł się pod okupacją sowiecką, a w lipcu 1941 r. – został zajęty przez Niemców. Podczas okupacji niemieckiej zginęło 59 tys. mieszkańców, zniszczone zostały przedsiębiorstwa i budynki.

W 1945 r. ludność polska została wysiedlona. Do 1954 r. Pińsk był stolicą odrębnego obwodu. 

Drukuj