Steinberg Baruch (17.12.1897 Przemyślany – 12.04.1940 Katyń) – rabin, major.

Steinberg urodził się w Przemyślanach, w rodzinie o tradycjach rabinackich. W czasie I wojny światowej rodzina przeniosła się do Wiednia. Baruch Steinberg otrzymał w tym czasie smichę rabinacką. Po powrocie do Przemyślan w 1918 r. wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Jesienią 1918 r. zaciągnął się do obrony Lwowa i brał udział w walkach. W 1922 r. oficjalnie wstąpił do Wojska Polskiego. W 1928 r. po zdaniu matury i rozpoczęciu studiów orientalistycznych na Uniwersytecie Stefana Batorego został zaakceptowany jako rabin zawodowy.

Rok później awansował na rabina pierwszej klasy w stopniu kapitana, a następnie na starszego rabina drugiej klasy w randze majora. W 1932 r. przeniesiono go na rabina Okręgu Korpusu I w Warszawie, pełnił też obowiązki rabina Okręgu Korpusu Nr III i Korpusu Nr V. Od 1933 r. został szefem Głównego Urzędu Duszpasterstwa Wyznania Mojżeszowego. W 1936 r. mianowano go naczelnym rabinem Wojska Polskiego. Kiedy wybuchła II wojna światowa Steinberg był jednym z siedmiu zawodowych rabinów wojskowych. Stanął wówczas na czele Duszpasterstwa Wyznań Niekatolickich dla Armii „Kraków”.

Po 17 września 1939 r. został aresztowany przez władze sowieckie i umieszczony w obozie w Starobielsku. 24 grudnia 1939 r. razem z kapelanami wojskowymi innych wyznań został wywieziony do więzienia na Butyrkach w Moskwie. W marcu 1940 r. wrócił do Starobielska, a potem przeniesiono go do Juchnowa, potem do Kozielska. Stamtąd najprawdopodobniej 12 kwietnia trafił do Katynia, gdzie został zamordowany przez NKWD.

W 1937 r. rabin Steinberg otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, a 11.11.2018 r. pośmiertnie został uhonorowany najwyższym polskim odznaczeniem Orderem Orła Białego.