Pałacową, jednopiętrową kamienicę zbudował pod koniec XIX w. bogaty fabrykant Berko Polak. Był on jednym z siedemnastu największych białostockich producentów sukna; na przełomie XIX i XX w. zatrudniał prawie 70 robotników. Neorenesansowa budowla stanowiła jego reprezentacyjną siedzibę. Wzniesiono ją frontem do wybudowanych w 1877 r., istniejących do dziś zabudowań fabrycznych, także należących do Polaka.

Na początku XX w. w budynku mieszkali spadkobiercy Berka m. in. Salomon i Bela Długaczowie, Hersz i Rachela Łukaczewscy oraz Nechama Wojnikowa. W latach 30. XX w. pomieszczenia w budynku oddano na wynajem, m. in. przez sąd i Policję Państwową. W 1941 r. wyrzucono właścicieli oraz najemców. Budynek zajęło gestapo; straż pełnili esesmani z psami. Po wojnie budynek stał się własnością gminy Białystok. W tym okresie popadł w ruinę.

W latach 90. XX w. konserwator zabytków zadecydował o remoncie. Jednocześnie miasto pozbyło się obiektu, który trafił w ręce diecezji białostockiej. Remont rozpoczął się w 1996 roku. Jeszcze w 2001 r. jednym z elementów konstrukcyjnych budynku był dekoracyjny wspornik z gwiazdą Dawida[1.1].