W latach 1975-1998 administracyjnie należał do województwa gorzowskiego, a w latach 1950-1975 do województwa zielonogórskiego.

Do 1922 r. miejscowość należała do Prus, prowincja Poznań, powiat Meseritz, w latach 1922-1939 do prowincji granicznej Poznań – Prusy Zachodnie, natomiast od 1939 r. do prowincji Brandenburg, okręg administracyjny Frankfurt (Oder), powiat Meseritz.

We wczesnym średniowieczu istniał tu gród leżący nad rzeką Obrą. Miejscowość po raz pierwszy została wymieniona w dokumentach w 1307 r. Z pierwszych przywilejów miejskich osada korzystała już pod koniec XIV w, jednak pełnię praw miejskich Trzciel uzyskał dopiero w 1458 r. od króla Kazimierza Jagiellończyka. Podczas wielkiego pożaru z 1655 r. w czasie wojny polsko-szwedzkiej spłonęły wszystkie dokumenty miejskie.

W czasie wojny trzydziestoletniej uciekinierzy protestanccy ze Śląska znaleźli schronienie w rejonie Trzciela. Tolerancyjny hrabia Bnin pozwolił im osiedlić się po zachodniej stronie Obry, naprzeciw trzcielskiej starówki. Do dziś Trzciel zachował charakterystyczny układ zabudowy z dwoma rynkami. Początkowo rozwijał się na prawym brzegu Obry (Stary Trzciel), a w XVIII w. na lewym brzegu z osady dawnych uciekinierów rozwinęło się drugie miasto (Nowy Trzciel). Osiedlali w nim protestanci przybywający ze Śląska i Brandenburgii. Nowy Trzciel miał własnego burmistrza, rozwijał się i szybko stał się silniejszy gospodarczo od Starego Trzciela. Oba miasta zjednoczyły się dopiero w 1888 r.

Trzciel należał początkowo do Królestwa Polskiego, jednak po drugim rozbiorze Polski w 1793 r. przypadł Prusom. Po I wojnie światowej w 1920 r. na mocy postanowień Traktatu Wersalskiego granica polsko – niemiecka przecięła Trzciel, zostawiając centrum miasteczka i jego większą część po stronie niemieckiej, natomiast stacja kolejowa nieczynnej dziś linii Międzychód – Zbąszyń, kilka folwarków i jeden cmentarz przypadły Polsce. Nowo powstała granica podzieliła również jeden z domów, który stał się motywem wielu widokówek z Trzciela, jako „dom w dwóch krajach”. Wynikiem podziału Trzciela przez granicę państwową było też wybudowanie linii kolei wąskotorowej Trzciel – Lutol Suchy.

Na początku II wojny światowej w mieście urządzono na krótko obóz pracy dla Żydów. W 1944 r. rozpoczęto budowę systemu umocnień, mającego na celu ochronę przed zbliżającą się ofensywą Armii Czerwonej. W walkach ze stycznia 1945 r. umocnienia te wspomniano wprawdzie pod nazwą „Tirschtiegel-Riegel”, czyli Trzcielski Rejon Umocniony, jednak nie odegrały one istotnej roli militarnej. Pozostałości umocnień można spotkać jeszcze dziś na północ od Trzciela w rejonie Obry. W 1945 r. miasto zajęli Rosjanie i wkrótce przekazali je w ręce polskiej administracji. Ludność niemiecką wysiedlono.

W mieście nie ma dużych zakładów przemysłowych. Trzciel znany jest z wyrobów wikliniarsko-trzciniarskich (meble, koszyki) nie tylko w kraju, również z uprawy szparagów dzięki czemu zyskał miano „szparagowego zagłębia”.

 

Drukuj