Jesienią 1940 r. Niemcy utworzyli w Gogolinie obóz pracy przymusowej. Był to jeden z 16 obozów, które powstały na Śląsku Opolskim wzdłuż budowanej autostrady Wrocław – Katowice (Reichsautobahn, RAB 29). Początkowo w obozie umieszczono polskich robotników przymusowych pochodzących z ziem wcielonych do Niemiec. Od jesieni 1940 r. na ich miejsce zaczęto masowo przywozić grupy robotników żydowskich z gett w Będzinie, Sosnowcu i Czeladzi. Obóz nazywano: Reichsautobahnlager, Judenlager albo Judenlager-Arbeitslager, a w późniejszym okresie – Zwangsarbeitslager (ZAL).

Obóz znajdował się poza wioską, przy dzisiejszym budynku gimnazjum i liceum. Składał się z czterech baraków otoczonych wysokim płotem z drutu kolczastego. Niewolnicza praca była wyczerpująca. Chorych, wycieńczonych i niezdolnych do dalszej pracy odsyłano do gett w Będzinie i Sosnowcu. Powodowało to ukrycie rzeczywistej śmiertelności w obozie.Ofiary obozu chowano w zbiorowej mogile na terenie tutejszego cmentarza żydowskiego.

Likwidacja obozu nastąpiła w 1944 r. Chorych i niezdolnych do pracy wysłano do niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i ośrodka zagłady Auschwitz-Birkenau, a zdolnych do pracy przewieziono do obozu niemieckiego nazistowskiego obozu pracy Arbeitslager Blechhammer, na terenie obecnego Kędzierzyna-Koźla.

Bibliografia

Świerkosz K., Żydzi w obozach hitlerowskich na Śląsku Opolskim podczas II wojny światowej, [w:] 45. rocznica powstania w getcie warszawskim (1943–1988), materiały z sesji popularnonaukowej, Opole 1988.