Kon Feliks, pseud. Bolesławski, Strożyński (30.05.1864 Warszawa – 28.07.1941, k. Moskwy) – działacz socjalistyczny i komunistyczny, publicysta.

Kon urodził się w zamożnej rodzinie żydowskiej, jako syn Jakuba i Pauliny z domu Heilpern. Był wychowywany w duchu polskiej tradycji narodowej. Uczęszczał do II Gimnazjum Filologicznego w Warszawie i tam zetknął się z ruchem socjalistycznym. W 1882 r. został członkiem partii Proletariat. Agitował w środowiskach robotniczych, nadzorował nielegalny druk, przesyłanie zabronionej literatury. W tym samym czasie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 1885 r. został aresztowany i skazany w procesie 29 proletariatczyków na katorgę w obwodzie zabajkalskim. Od 1890 r. przebywał na zesłaniu w obwodzie jakuckim, w czasie którego prowadził badania etnograficzne. W 1904 r. powrócił do Warszawy i włączył się w działalność Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1906 r. przeszedł do PPS-Lewicy (1906–1908 był członkiem jej Centralnego Komitetu Robotniczego). Od 1918 należał do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików). W 1919 r. został członkiem Biura Politycznego i sekretarzem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy. W 1920 r., w czasie wojny polsko-bolszewickiej, był członkiem Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski w Białymstoku. Działał w Międzynarodówce Komunistycznej.

Od 1922 r. przebywał w ZSRS. Działał m.in. w Komitecie Wykonawczym Kominternu, na pocz. lat 30. XX w. przewodniczył Ogólnozwiązkowemu Komitetowi Radiofonii ZSRS, redagował organ Armii Czerwonej „Krasnaja zwiezda”.  Od lutego 1941 r. współpracował z wydawanymi przez Wandę Wasilewską „Nowymi Widnokręgami”. Po czerwcu 1941 r. kierował polską sekcją Radia Moskwa. Zmarł pod koniec lipca 1941 r. podczas ewakuacji z Moskwy do Kujbyszewa.